Fatih Mutlu
fatih@istisnai.net |
Yo, hayır, şaşırmadık. Ulus devletliğin cazibesine kapılıp giden nicelerinden birine -Müslüman birine- üzülsek de, şaşırmadık.
Tarihi boyunca bir kez olsun devlet tecrübesi yaşamamış topluluklardan biriydi Pakistan’ın Müslümanları. “Beni böl, ülkeyi bölme” diyen Ghandi’yi dinlemeyen Cinnah’ın Pakistan’ının içler acısı hali başka bir tanım yapmaktan bizi alıkoyuyor. Ulus devlet rüzgarında kurulan koca -evet koca- ülke Pakistan dün olduğu gibi bugün de biçare.
Hindistan eğitim devrimi yaptı, kendi kültürüne uygun eğitim sistemine geçti; Pakistan hala İngilizce eğitimle çocuklarını yetiştiriyor. Microsoft’un hatrı sayılı kısmını Hintli mühendisler oluşturuyor; Pakistan bir atom bombası üretti, kimse paylaşamıyor. Bütün bir varlık sebebini Keşmir üzerine tesis eden bir devletten bahsediyoruz. Bağımsızlığını ilan ettiği günden beridir Keşmir’den başka dış politika bakışı |
Cinn-âh! |
onlar silah gönderdi. Sadıktılar, aşıktılar ve fakat devlet olmak akıllarının ucundan bile geçmemişti. Planları, teorileri, potansiyel riskleri yoktu.
Biri bir yerde ‘Pakistan’ diyor, aklımıza gelen isimlere bakıyoruz:
Zülfikar Ali Butto: İdam edildi.
Ziya ül-Hak: Suikaste uğradı.
Benazir Butto: Suikaste uğradı.
Navaz Şerif, Butto suikastından sonra Müşerref’e akılalmaz tehditler savurdu. Suikasttan onu sorumlu tuttu.
Müşerref, güvenlik güçlerine ‘vur’ emri verdi. “Butto kendi sonunu hazırladı” dedi.
Bu demeçlere ve ustaca çizilmiş Pakistan haritasına bakınca, Navaz Şerif’in ya da Pervez Müşerref’in akıbeti hakkında ne kadar müsterih olabiliriz ki?
Tarihi bir soruyla (fırsatla?) karşı karşıyayız: Ulus devleti kayıtsız şartsız ‘en iyi’ mi ilan edeceğiz, yoksa ikide bir karşımıza çıkan birlik kıvılcımını yangına mı çevireceğiz? Üst üste korku surları |
YOL ONUN
SAYI 5